شمارهٔ ۱۵۸ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از ناامیدی و دلتنگی خود در برابر سختی‌های زندگی و بخت بد سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که به خاطر دو رنگی و ظاهرگرایی مردم، مجبور به تحمل درد و رنج است و تنها چیزی که در اختیار دارد، یکرنگی و صداقت خود است. رغم تهی دستی‌اش، او همچنان به دنبال حقیقت و بلندی از پستی‌هاست. او به عارفان و مردم عادی می‌گوید که در این مسیر به ناکامی و ننگ رسیده است و خود را به مثابه یک پرنده شکسته توصیف می‌کند که به دلیل سختی‌های زندگی، دچار شکست و ناامیدی شده است.