شمارهٔ ۱۸۹ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر با زبانی شاعرانه و غمگین به بررسی دردها و مشکلات زندگی می‌پردازد. شاعر از غم عمیق و بی‌پایانی صحبت می‌کند که همچون پرده‌ای بر دلش افتاده و جانش را با ناله‌هایش رنج می‌دهد. او به عبث بودن تلاش‌ها برای درمان دردهای عمیق اشاره کرده و به ناامیدی از پزشکان و درمانگران تذکر می‌دهد. همچنین، به نقد جامعه و رفتارهای ناپسند افراد می‌پردازد، به‌ویژه در مورد کسانی که با زر و مال، ملت را فریب می‌دهند. در نهایت، شاعر به طرفداری از سادگی و بی‌ریایی دعوت می‌کند و از مستی و لذت‌جویی به عنوان راهی برای فرار از غم یاد می‌کند.