شمارهٔ ۳۱ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و غم ناشی از آن سخن می‌گوید. او به زیبایی قد سرو اشاره می‌کند و می‌گوید که روز و شب مشغول نوحه‌گری است. شاعر به بازی عشق و باختن در آن اشاره می‌کند و از کسی سخن می‌گوید که به گمانش فراموشش کرده است. او از درد دل و سوختگی‌اش سخن می‌گوید و می‌گوید که این درد، هویتش را شکل داده است. در ادامه، از جذابیت چشمان معشوق و اثر آن بر روی خود می‌گوید و به مقایسه می‌پردازد. در نهایت، شاعر به خوشحالی از شناخت مردم اشاره می‌کند که آنها را دیده و سنجیده است.