شمارهٔ ۴۲ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر راجع به عشق و فراق است. شاعر از درد عشق و فداکاری فرهاد می‌گوید که جانش را برای عشقش فدای معشوق کرد و یادگارهایی از خود بر جای گذاشت. او به یاد آسمانی که دامنش را پر از ستاره (پروین) کرده بود و دلشکستگی‌اش پس از ملاقات با معشوق می‌پردازد. همچنین به نداشتن دین و دل بعد از جدایی اشاره می‌کند و از سرنوشت تلخ افرادی که در زندگی خود به مضرّت دیگران می‌پردازند، ناله می‌کند. در نهایت، شاعر از تحسین‌هایی که غزال موی او در موردش انجام داده، سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که عشق و فراق، چه تأثیراتی بر زندگی دارد.