شمارهٔ ۶۴ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حسرت و غم شاعر نسبت به گذر عمر و تجربه‌های تلخ زندگی می‌پردازد. شاعر از هراسی که زندگی برایش به ارمغان آورده سخن می‌گوید و اشاره دارد که مرگ، با وجود مشکلاتش، شاید آرامشی برای او فراهم کرده است. همچنین، شاعر به عدم ماندگاری غم و درد در دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که غم به سرعت آمد و رفت. او از تغییرات در زندگی‌اش، از جمله احساس دیوانگی و دلبستگی به موجودی زیبا، صحبت می‌کند که باعث شده است ایمان خود را از دست بدهد. در نهایت، شاعر به زیبایی و تاثیر غزلی که بر او گذاشته اشاره کرده و می‌گوید که این زیبایی او را در عواطفش غرق کرده و ترک کرده است.