شمارهٔ ۷۵ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ظلم و ستمی که بر مردم ایران رفته است سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دل‌ها پر از غم و اندوه شده و هیچ کس جز دادخواهی از ظلم تو توانی ندارد. همچنین از ویرانی کشور و خالی بودن آن از شادی و خوشحالی می‌گوید. در این سرزمین، احزاب و جمعیت‌های واقعی وجود ندارند و هر قلبی در قفس رنج و غم اسیر است. شاعر عشق را به عنوان نیرویی قدرتمند معرفی می‌کند که می‌تواند سختی‌ها را تحمل کند، اما در عین حال به شدت دردناک است.