شمارهٔ ۹۶ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر درد و ناکامی دل است. شاعر می‌گوید که دل به تنهایی باعث ناکامی می‌شود و باید از آن رهایی پیدا کرد. او اشاره می‌کند که در اثر خردمندی، دل به لب آمده و بر جنون غلبه کرده است. همچنین، بیان می‌شود که کلام و زبان نمی‌توانند به آرامش دل برسند و عشق واقعی باعث سوزش دل می‌شود. در نهایت، شاعر بر این باور است که اگر کشته شدن پاداش گناهکاری باشد، باید به این فکر کرد که بسیاری از بدکاران تن به این سرنوشت خواهند سپرد. به طور کلی، شعر به تضاد عشق، درد، و گناه می‌پردازد.