شمارهٔ ۲۷۶ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از تجربه‌های خطرناک و سختی‌هایی که با بیان حقیقت روبه‌رو شده، سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که دیگر کسی صدای او را نمی‌شنود و به همین خاطر به نوعی بی‌صدا و ناامید شده است.