شمارهٔ ۲۷۷ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که از زندگی و دنیا چیز زیادی نمی‌خواهد و تنها به نانی که خورده می‌شود اکتفا می‌کند. او به جای غم و اندوه بر زندگی، تصمیم می‌گیرد که دیگر غم و غصه‌ای را تحمل نکند و از زندگی لذت بیشتری ببرد.