بلند اقبال
زاده ۱۲۴۵ – درگذشته ۱۳۱۸ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بلند اقبال
میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بلند اقبال
شعرهای بلند اقبال
- بخش ۳۵ - درگرامی داشتن میهمان — بود تحفه ای از خدا میهمان
- بخش ۳۲ - در صبر وصابری — به غم صبر کن بیقراری مکن
- بخش ۳۷ - درمذمت نسوان — وفا و صفائی مجو از زنان
- بخش ۳۹ - در پنهان داشتن راز — تو با دوست هم راز خود را مگو
- بخش ۳۴ - درنماز و روزه — به کار نماز آی و سستی مکن
- بخش ۳۶ - در اطاعت از پدر ومادر — بشو با پدر مادرت آنچنان
- بخش ۳۸ - در ادای سخن گوید — نپرسند تا از تو چیزی مگو
- بخش ۴۱ - درموافقت با هر گروه — موافق شو و یار با هر گروه
- بخش ۴۰ - دراسرار — هر آنکس که دارای سیم آمده