فرخی سیستانی
زندگی‌نامهٔ فرخی سیستانی
ابوالحسن علی بن جولوغ فرخی سیستانی شاعر بزرگ ایرانی اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری قمری است. وی علاوه بر تسلط بر شعر و ادب در موسیقی نیز مهارت داشت و بدین وسیله توانست به دربار ابوالمظفر شاه چغانیان و سپس به دربار سلطان محمود غزنوی راه یابد و منزلتی والا بدست آورد. فرخی را یکی از بهترین قصیده‌سرایان ایرانی می‌دانند تا جایی که گفته‌اند سخن سهل و ممتنع در عربی خاص ابوفراس حمدانی و در فارسی خاص فرخی است. تاریخ فوت او را ۴۲۹ هجری قمری ذکر کرده‌اند.
آثار فرخی سیستانی
شعرهای فرخی سیستانی
- شمارهٔ ۱۷۹ - در مدح سلطان محمود بن سبکتگین غزنوی — با من به شابهار به سر برد چاشتگاه
- شمارهٔ ۱۸۰ - در مدح یمین الدوله سلطان محمود غزنوی — به فرخی و به شادی و شاهی ایران شاه
- شمارهٔ ۱۸۲ - در مدح امیر ابو یعقوب عضدالدوله یوسف بن ناصر الدین — زلف مشکین تو زان عارض تابنده چو ماه
- شمارهٔ ۱۸۴ - نیز در مدح امیر ابواحمد محمدبن محمد غزنوی — بامدادان پگاه آمد با روی چو ماه
- شمارهٔ ۱۸۱ - در مدح سلطان محمود بن ناصر الدین غزنوی — هر که خواهنده دین باشد و جوینده راه
- شمارهٔ ۱۸۳ - در مدح امیر ابو احمد محمد بن محمودبن ناصر الدین — عروس ماه نیسان را جهان سازد همی حجله
- شمارهٔ ۱۸۵ - در مدح امیر ابو یعقوب یوسف بن ناصر الدین — عید خوبان سرای آمد و خورشید سپاه
- شمارهٔ ۱۷۸ - در تهنیت عید و مدح سلطان محمود غزنوی — ز بهر تهنیت عید بامداد پگاه
- شمارهٔ ۱۸۶ - نیز در مدح امیر یوسف بن ناصر الدین — از پی تهنیت روز نو آمد بر شاه
- شمارهٔ ۱۹۳ - در تحریض به حرکت هندو تسخیر کشمیر گوید — هنگام گلست ای به دو رخ چون گل خود روی
- شمارهٔ ۱۸۹ - در مدح خواجه بزرگ و عذر تفصیر خدمت — ای رسانیده مرا حشمت و جاه تو به جاه
- شمارهٔ ۱۹۰ - در مدح خواجه ابوبکر حصیری ندیم سلطان محمود گوید — آن سمن عارض من کرد بناگوش سیاه
- شمارهٔ ۱۹۲ - در لغز آتش سده و مدح سلطان محمود گوید — یکی گوهری چون گل بوستانی
- شمارهٔ ۱۸۷ - در مدح خواجه ابوالقاسم احمد بن حسین میمندی — زمانه رغم مرا ای به رخ ستیزه ماه
- شمارهٔ ۱۹۱ - در مدح یمین الدوله سلطان محمود غزنوی — ای صورت بهشتی در صدره بهایی
- شمارهٔ ۱۸۸ - در مدح خواجه ابوالحسن علی بن فضل بن احمد معروف به حجاج — به جان تو که نیارم تمام کرد نگاه
- شمارهٔ ۱۹۶ - در مدح ابو احمد محمدبن محمودبن ناصر الدین — به من باز گرد ای چو جان و جوانی
- شمارهٔ ۱۹۷ - در مدح امیر ابواحمد محمدبن محمود غزنوی — همی سراید چنگ آن نگار چنگسرای
- شمارهٔ ۱۹۹ - در مدح امیر ابو احمد محمد بن محمود گوید — ای باد بهاری خبر از یار چه داری؟
- شمارهٔ ۱۹۵ - در مدح سلطان محمد بن سلطان محمود — ای دوست به صدگونه بگردی به زمانی
- شمارهٔ ۲۰۱ - در مدح امیر محمد و تهنیت ولادت پسر وی گوید — گر مرا از تو به سه بوسه نباشد نظری
- شمارهٔ ۱۹۴ - در مدح سلطان محمود غزنوی گوید — مهرگان آمد و سیمرغ بجنبید از جای
- شمارهٔ ۲۰۰ - در مدح امیر ابواحمد محمد بن محمود غزنوی — دل من خواهی و اندوه دل من نبری
- شمارهٔ ۱۹۸ - در مدح محمد بن محمود غزنوی گوید — دل من همی جست پیوسته یاری