ابوالقاسم فردوسی
زندگی‌نامهٔ فردوسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۲۹ ه.ق، ۳۱۹ ه.خ - درگذشتهٔ پیش از ۴۱۱ ه.ق، ۳۹۷ ه.خ در توس خراسان)، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.
آثار فردوسی
شعرهای فردوسی
- بخش ۲۹ — چنین گفت با رستم اسفندیار
- بخش ۳۰ — یکی نغز تابوت کرد آهنین
- بخش ۳۱ — همی بود بهمن به زابلستان
- بخش ۳ — بداختر چو از شهر کابل برفت
- بخش ۱ — یکی پیر بد نامش آزاد سرو
- بخش ۴ — چو با خستگی چشمها برگشاد
- بخش ۵ — ازان نامداران سواری بجست
- بخش ۲ — چنین گوید آن پیر دانش‌پژوه
- بخش ۸ — چو شد روزگار تهمتن به سر
- بخش ۷ — چنین گفت رودابه روزی به زال
- بخش ۶ — فرامرز چون سوک رستم بداشت
- بخش ۱ — چو بهمن به تخت نیا بر نشست
- بخش ۵ — پسر بد مر او را یکی همچو شیر
- بخش ۲ — چو آمد به نزدیکی هیرمند
- بخش ۴ — گرامی پشوتن که دستور بود
- بخش ۳ — غمی شد فرامرز در مرز بست
- بخش ۵ — بگفت این و زان جایگه برگرفت
- بخش ۶ — وزان جایگه بازگشتند شاد
- بخش ۷ — ز درگاه پرده فروهشت شاه
- بخش ۳ — به گازر چنین گفت روزی که من
- بخش ۱ — به بیماری اندر بمرد اردشیر
- بخش ۴ — چنان بد که روزی یکی تندباد
- بخش ۲ — چو بیگاه گازر بیامد ز رود
- بخش ۱ — کنون آفرین جهان‌آفرین