ابوالقاسم فردوسی
زندگی‌نامهٔ فردوسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۲۹ ه.ق، ۳۱۹ ه.خ - درگذشتهٔ پیش از ۴۱۱ ه.ق، ۳۹۷ ه.خ در توس خراسان)، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.
آثار فردوسی
شعرهای فردوسی
- بخش ۳۷ — همی رفت یک ماه پویان به راه
- بخش ۴۱ — سکندر سپه را به بابل کشید
- بخش ۴۳ — به بابل هم‌ان روز شد دردمند
- بخش ۴۰ — بدان جایگه شاه ماهی بماند
- بخش ۴۲ — بدانست کش مرگ نزدیک شد
- بخش ۳۸ — ز راه بیابان به شهری رسید
- بخش ۳۶ — سوی باختر شد چو خاور بدید
- بخش ۳۹ — وزان روی لشکر سوی چین کشید
- بخش ۴۶ — ازان پس بیامد دوان مادرش
- بخش ۴۵ — چو آمد سکندر به اسکندری
- بخش ۴۷ — الا ای برآورده چرخ بلند
- بخش ۴۴ — چو آگاه شد لشکر از درد شاه
- بخش ۴ — چو نه ماه بگذشت بر ماه‌چهر
- بخش ۲ — کنون ای سراینده فرتوت مرد
- بخش ۳ — چو دارا به رزم اندرون کشته شد
- بخش ۱ — کنون پادشاه جهان را ستای
- بخش ۹ — چو شب روز شد بامداد پگاه
- بخش ۵ — چو آمد به نزدیکی بارگاه
- بخش ۷ — چو شد روی کشور به کردار قیر
- بخش ۱۱ — یکی نامور بود نامش سباک
- بخش ۸ — چنان بد که بی‌ماه روی اردوان
- بخش ۶ — یکی کاخ بود اردوان را بلند
- بخش ۱۰ — وزین سو به دریا رسید اردشیر
- بخش ۱۲ — چو آگاهی آمد سوی اردوان