قاآنی
زندگی‌نامهٔ قاآنی
میرزا حبیب الله شیرازی متخلص به قاآنی فرزند محمدعلی گلشن از شعرای نامدار عهد قاجار است. وی در سال ۱۲۲۳ هجری قمری در شیراز متولد شد، تحصیلات مقدماتی را در همان شیراز گذراند. او در اوان جوانی عازم مشهد شد تا در آنجا به ادامهٔ تحصیل بپردازد. در سفر به تهران شعری در مدح فتحعلی شاه سرود و از وی لقب مجتهد الشعرا گرفت. قاآنی در ادبیات عرب و فارسی مهارت کافی یافت و به حکمت نیز علاقهٔ سرشاری داشت. او با زبانهای فرانسه و انگلیسی نیز تا حد زیادی آشنایی داشت. همچنین در ریاضیات، کلام و منطق نیز استادی مسلم به شمار می‌رفت. دیوان اشعار وی بالغ بر بیست هزار بیت است. او کتابی به نام پریشان به سبک گلستان در نثر نگاشت. قاآنی در سال ۱۲۷۰ هجری قمری در تهران وفات یافت و درحرم حضرت عبدالعظیم مدفون شد.
آثار قاآنی
شعرهای قاآنی
- غزل شمارهٔ ۱۶ — زندهٔ جاوید کیست کشتهٔ شمشیر دوست
- غزل شمارهٔ ۱۵ — آن نه رویست که یک باغ گل و نسرینست
- غزل شمارهٔ ۱۴ — اگر از خوردن می لعل لبت رنگینست
- غزل شمارهٔ ۱۳ — چه غم ز بی‌کلهی کآ‌سمان کلاه من است
- غزل شمارهٔ ۱۹ — دوش رندی خلوتی خوش، خالی از اغیار داشت
- غزل شمارهٔ ۱۸ — یارکی مراست رند و بذله گو
- غزل شمارهٔ ۱۷ — به چشم من همه آفاق پر کاهی نیست
- غزل شمارهٔ ۱۲ — دل هرجایی من آفت جانست و تنست
- غزل شمارهٔ ۲۲ — مرا شوخیست شیرین‌لب که رنگ نیشکر دارد
- غزل شمارهٔ ۲۵ — رفتند دوستان و کم از بیش و کم نماند
- غزل شمارهٔ ۲۴ — دل تو خاره و جسمت حریر را ماند
- غزل شمارهٔ ۲۷ — لحن اسماعیل آشوبی که در دستان کند
- غزل شمارهٔ ۲۰ — سخن از بوسهٔ آن لعل لب نوش افتاد
- غزل شمارهٔ ۲۶ — نگار سرو قد من چو عزم باغ کند
- غزل شمارهٔ ۲۱ — دل شکسته من آهش ار اثر دارد
- غزل شمارهٔ ۲۳ — غم عشق تو آ‌زادم ز غم‌های جهان دارد
- غزل شمارهٔ ۲۹ — طالع مسعود چیست طلعت محمود
- غزل شمارهٔ ۳۰ — شب دوشین که مرا لب به لب نوشین بود
- غزل شمارهٔ ۳۳ — مست و بیخود سروناز من به صحرا می‌رود
- غزل شمارهٔ ۳۲ — خلق را قصهٔ حسن پری از یاد رود
- غزل شمارهٔ ۳۱ — هر جا حکایت از صنمی دلربا رود
- غزل شمارهٔ ۲۸ — ای رفیقان امشب اسماعیل غوغا می‌کند
- غزل شمارهٔ ۳۴ — دولت آنست که از در صنمی تازه درآید
- غزل شمارهٔ ۳۵ — ماه من از زلف چون گره بگشاید