غالب دهلوی
زاده ۱۲۱۲ – درگذشته ۱۲۸۵ هجری قمری، آگره
زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی
میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.
آثار غالب دهلوی
شعرهای غالب دهلوی
- شمارهٔ ۸۸ — تا میکش و جوهر دو سخنور داریم
- شمارهٔ ۸۶ — شرطست که بهر ضبط آداب و رسوم
- شمارهٔ ۹۰ — نازم به نشاط این چنین برگشتن
- شمارهٔ ۸۷ — در عهد تو و منست در هفت اقلیم
- شمارهٔ ۸۴ — غالب به گهر ز دوده زاد شمم
- شمارهٔ ۸۳ — غالب آزاده موحد کیشم
- شمارهٔ ۸۵ — خواهم که دگر سخن به پیغاره نم
- شمارهٔ ۸۹ — زین سان که همیشه در روانی ماییم
- شمارهٔ ۹۳ — بر قول تو اعتماد نتوان کردن
- شمارهٔ ۹۲ — غالب چو ز دامگه بدر جستم من
- شمارهٔ ۹۱ — شرطست به دهر در مظفر گشتن
- شمارهٔ ۹۴ — هر چند توان بی سر و سامان بودن
- شمارهٔ ۹۶ — راهی ست ز عبد تا حضور الله
- شمارهٔ ۹۷ — ای آن که گرفته ام به کوی تو پناه
- شمارهٔ ۹۵ — ای تیره زمین که بوده ای بستر من
- شمارهٔ ۹۸ — یارب به جهانیان دل خرم ده
- شمارهٔ ۱۰۳ — ای آن که به راه کعبه رویی داری
- شمارهٔ ۱۰۵ — عمریست که در خم خمارم ساقی
- شمارهٔ ۱۰۴ — تا چند به هنگامه سلامت باشی
- شمارهٔ ۹۹ — هر چند که زشت و ناسزاییم همه
- شمارهٔ ۱۰۱ — گر پرورش مهر نه زان دل بودی
- شمارهٔ ۱۰۰ — ای جام شراب شادکامی زده ای
- شمارهٔ ۱۰۶ — صبحست و همای فیض و گیتی دامی
- شمارهٔ ۱۰۲ — گر ذوق سخن به دهر آیین بودی