غالب دهلوی

زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.

آثار غالب دهلوی

• غالب دهلوی
  • دیوان اشعار

شعرهای غالب دهلوی

• شمارهٔ ۱۱ — ای آن که به دهر نام تو شاهرخ است
• شمارهٔ ۱۲ — غالب روش مردم آزاد جداست
• شمارهٔ ۱۳ — کس را نبود رخی بدین سان که تراست
• شمارهٔ ۱۵ — هستم ز می امید سرمست و بس است
• شمارهٔ ۱۶ — زان دوست که جان قالب مهر و وفاست
• شمارهٔ ۱۴ — در خورد تبر بود درختی که مراست
• شمارهٔ ۱۷ — هر کس ز حقیقت خبری داشته است
• شمارهٔ ۱۸ — آن را که عطیه ازل در نظرست
• شمارهٔ ۲۳ — بسمل که سخن طراز مهرآیین ست
• شمارهٔ ۲۵ — دستم به کلید مخزنی می بایست
• شمارهٔ ۱۹ — خوابی که فروغ دین ازو جلوه گرست
• شمارهٔ ۲۲ — ای آن که ترا سعی به درمان من ست
• شمارهٔ ۲۶ — غالب به سخن گرچه کست همسر نیست
• شمارهٔ ۲۴ — دانیم که آیین شکایت نه نکوست
• شمارهٔ ۲۰ — آن را که ز دست بی زری پامال ست
• شمارهٔ ۲۱ — هر چند زمانه مجمع جهال ست
• شمارهٔ ۲۷ — آن خسته که در نظر به جز یارش نیست
• شمارهٔ ۲۹ — تا موکب شهریار زین راه گذشت
• شمارهٔ ۲۸ — اوراق زمانه درنوشتیم و گذشت
• شمارهٔ ۳۲ — گردیدن زاهدان به جنت گستاخ
• شمارهٔ ۳۰ — غالب غم روزگار ناکامم کشت
• شمارهٔ ۳۱ — ای کرده به آرایش گفتار بسیچ
• شمارهٔ ۳۴ — غالب هر پرده ای نوایی دارد
• شمارهٔ ۳۳ — سر تا سر دهر عشرتستان تو باد