غالب دهلوی

زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.

آثار غالب دهلوی

• غالب دهلوی
  • دیوان اشعار

شعرهای غالب دهلوی

• شمارهٔ ۳۷ — وقت ست که آسمان موجه نازد
• شمارهٔ ۳۹ — گر گرد ز گنج گهری برخیزد
• شمارهٔ ۳۸ — گیرم که ز دهر رسم غم برخیزد
• شمارهٔ ۴۲ — روی تو به آفتاب تابان ماند
• شمارهٔ ۴۱ — غالب غم روزگار و بارش نکشد
• شمارهٔ ۴۰ — ای آن که هما اسیر دامت باشد
• شمارهٔ ۳۶ — این نامه که راحت دل ریش آورد
• شمارهٔ ۳۵ — بادست غم آن باد که حاصل ببرد
• شمارهٔ ۴۳ — امروز شراره ای به داغم زده اند
• شمارهٔ ۴۴ — آن کز اثر طمع نشانش آرند
• شمارهٔ ۴۵ — چرگر که ز زخمه زخم بر چنگ زند
• شمارهٔ ۴۷ — قانع نیم ار بهشت نیزم بخشند
• شمارهٔ ۵۰ — امروز که روز عید نوروز بود
• شمارهٔ ۴۶ — یارب نفس شراره خیزم بخشند
• شمارهٔ ۴۸ — او راست اگر هزار چیزم بخشند
• شمارهٔ ۴۹ — این خواب که روشناس روزش گویند
• شمارهٔ ۵۳ — منصور غمش ز نکته چینان چه بود؟
• شمارهٔ ۵۱ — آن مرد که زن گرفت دانا نبود
• شمارهٔ ۵۴ — هر چند خرد ز تاب می پست شود
• شمارهٔ ۵۲ — زانجا که دلم به وهم در بند نبود
• شمارهٔ ۵۶ — باید که دلت ز غصه در هم نشود
• شمارهٔ ۵۷ — زین رنگ که در گلشن احباب دمید
• شمارهٔ ۵۵ — باید که جهانی دگر ایجاد شود
• شمارهٔ ۵۸ — خواندیم سخنهای محبت بسیار