غالب دهلوی
زاده ۱۲۱۲ – درگذشته ۱۲۸۵ هجری قمری، آگره
زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی
میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.
آثار غالب دهلوی
شعرهای غالب دهلوی
- شمارهٔ ۵۹ — بازی خور روزگار بودم همه عمر
- شمارهٔ ۶۱ — آنم که به پیمانه من ساقی دهر
- شمارهٔ ۶۴ — ای روی تو همچو مهر گیتی افروز
- شمارهٔ ۶۰ — شرطست که روی دل خراشم همه عمر
- شمارهٔ ۶۶ — ای داده به باد عمر در لهو و فسوس
- شمارهٔ ۶۲ — دی دوست به بزم باده ام خواند به ناز
- شمارهٔ ۶۳ — خوابی که بود نشان بخت فیروز
- شمارهٔ ۶۵ — چون درد ته پیاله باقی ست هنوز
- شمارهٔ ۶۷ — ای آن که دهی مایه کم و خواهش بیش
- شمارهٔ ۷۴ — شام آمد و رفت سر به پابوس خیال
- شمارهٔ ۷۳ — این رسم که بخشیده شاهی هر سال
- شمارهٔ ۶۸ — زین موی که بر میان تست ای بدکیش
- شمارهٔ ۶۹ — در بزم نشاط خستگان را چه نشاط
- شمارهٔ ۷۰ — در باغ مراد ما ز بیداد تگرگ
- شمارهٔ ۷۱ — داری چه هراس جان ستانی از مرگ؟
- شمارهٔ ۷۲ — شب چیست سویدای دل اهل کمال
- شمارهٔ ۷۷ — شاها هر چند وایه جوی آمده ام
- شمارهٔ ۷۶ — آن را که بود درستیی در فرجام
- شمارهٔ ۷۹ — رنجورم و می به دهر درمان بودم
- شمارهٔ ۸۰ — در سینه ز غم زخم سنانی دارم
- شمارهٔ ۸۲ — تا کی رمدم شفق تراشد از چشم
- شمارهٔ ۷۵ — در عشق بود عرض تمنا مشکل
- شمارهٔ ۸۱ — نی کشته زخم ناوک و شمشیرم
- شمارهٔ ۷۸ — هر چند شبی که میهمانش کردم