سید حسن غزنوی
زاده ۵۳۵ – درگذشته ۵۶۵ هجری قمری، غزنه
زندگی‌نامهٔ سید حسن غزنوی
حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین سنایی بود. غزنوی در سال ۵۶۵ ه.ق به علت ابتلای ناگهانی به بیماری در روستای آزادوار درگذشت و آرامگاهش در همان‌جاست.
آثار سید حسن غزنوی
شعرهای سید حسن غزنوی
- شمارهٔ ۱۲۵ — در عشق تو چون خیره سران می خندم
- شمارهٔ ۱۲۶ — مندیش که بی گل تو در گلزارم
- شمارهٔ ۱۲۸ — کی بو که قدم از این جهان برگیرم
- شمارهٔ ۱۲۷ — نی یاد کند یار ز رنج سفرم
- شمارهٔ ۱۲۹ — از علم زمین و آسمان می گیرم
- شمارهٔ ۱۲۴ — آرامگه دل خم مویت دیدم
- شمارهٔ ۱۲۳ — آن شد که ترا به جان بها می کردم
- شمارهٔ ۱۲۲ — من روی بدان زلف چو شست آوردم
- شمارهٔ ۱۳۴ — یارب ز تو آنچه من گدا می خواهم
- شمارهٔ ۱۳۲ — در دست یک ستمگر افتاد دلم
- شمارهٔ ۱۳۰ — ای عکس خیالت آفتاب چشمم
- شمارهٔ ۱۳۶ — تا عمر بود به دل هوای تو کنم
- شمارهٔ ۱۳۵ — از عمر که بگذشت بلا می بینم
- شمارهٔ ۱۳۱ — چون باز رهد ز غصه جان پاکم
- شمارهٔ ۱۳۷ — رفتیم و گرانی ز وصالت بردیم
- شمارهٔ ۱۳۳ — نزدیک تو ای از همه کس کم که منم
- شمارهٔ ۱۳۸ — تا چنگ بر آن سنبل پرتاب زدیم
- شمارهٔ ۱۳۹ — سر کوفته در پای بلا می گردیم
- شمارهٔ ۱۴۰ — بدخواه تو گفت ای ملک هفت اقلیم
- شمارهٔ ۱۴۲ — دل بسته روزگار پر زرق شدن
- شمارهٔ ۱۴۱ — سبحان الله بعهد تو آن گویم
- شمارهٔ ۱۴۴ — دارم ملکا چو ریگ و باران دشمن
- شمارهٔ ۱۴۳ — ای دل ز غمش ناله زاری می کن
- شمارهٔ ۱۴۵ — ای کرده بسی جفا به جای دل من