سید حسن غزنوی
زاده ۵۳۵ – درگذشته ۵۶۵ هجری قمری، غزنه
زندگی‌نامهٔ سید حسن غزنوی
حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین سنایی بود. غزنوی در سال ۵۶۵ ه.ق به علت ابتلای ناگهانی به بیماری در روستای آزادوار درگذشت و آرامگاهش در همان‌جاست.
آثار سید حسن غزنوی
شعرهای سید حسن غزنوی
- شمارهٔ ۵۴ — در راه تو دیده را زمین باید کرد
- شمارهٔ ۵۲ — حاشا که قبول خلقت از ره ببرد
- شمارهٔ ۵۳ — خاکی بر من کزین سرای اندیشد
- شمارهٔ ۵۵ — دل را بدمی شاد نمی یارم کرد
- شمارهٔ ۵۷ — ای آنکه به تو دیده ظاهر نرسد
- شمارهٔ ۵۰ — نقد دلم از غمت عیاری دارد
- شمارهٔ ۵۶ — سلطان بهرام تا جهان می گیرد
- شمارهٔ ۵۱ — هرگز به وفا ز تو گمان نتوان برد
- شمارهٔ ۶۵ — هر شب که دلم به حیلها درماند
- شمارهٔ ۵۸ — خاک قدمت به تاج خورشید ارزد
- شمارهٔ ۵۹ — دل خیمه میان سنبل و سوسن زد
- شمارهٔ ۶۱ — ای شاه چو دولت تو جاوید آید
- شمارهٔ ۶۲ — شد عمر برون و آرزو برنامد
- شمارهٔ ۶۴ — دردا که دلم به وصل تو شاد نماند
- شمارهٔ ۶۰ — شاها سوسن نمونه پروین شد
- شمارهٔ ۶۳ — یارم ره و رسم عشق نیکو داند
- شمارهٔ ۶۷ — نی باد سحر بادم سر دم ماند
- شمارهٔ ۶۹ — رندان می معرفت به اقبال کشند
- شمارهٔ ۷۲ — هر تیر کز این طبع چو الماس جهد
- شمارهٔ ۶۸ — این طایفه را چو خویشتن دانستند
- شمارهٔ ۷۰ — هر دم خسرو هزار دل شاد کند
- شمارهٔ ۷۱ — این هفت اختر که باغ معمور کند
- شمارهٔ ۶۶ — هوشم سوی یار ناجوانمرد بماند
- شمارهٔ ۷۳ — سودی همه را مرا زیان خواهی بود