سید حسن غزنوی
زاده ۵۳۵ – درگذشته ۵۶۵ هجری قمری، غزنه
زندگی‌نامهٔ سید حسن غزنوی
حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین سنایی بود. غزنوی در سال ۵۶۵ ه.ق به علت ابتلای ناگهانی به بیماری در روستای آزادوار درگذشت و آرامگاهش در همان‌جاست.
آثار سید حسن غزنوی
شعرهای سید حسن غزنوی
- شمارهٔ ۱۴۸ — ای مردم چشم ملک بینا از تو
- شمارهٔ ۱۴۷ — خورشید بنفش و ماه گلرنگش بین
- شمارهٔ ۱۵۰ — در راه یگانگی نشان ما کو
- شمارهٔ ۱۴۹ — بگشای تو مشرق ای به حجت خسرو
- شمارهٔ ۱۵۲ — ای دولت و دین را به سزا شاهنشاه
- شمارهٔ ۱۵۱ — رفتم ز درت دل به غمت کرده گرو
- شمارهٔ ۱۵۳ — ای در طلب لطف تو دریا تشنه
- شمارهٔ ۱۴۶ — آن رفت که عشوه می خریدم ز تو من
- شمارهٔ ۱۵۶ — ای عزم تو بر دولت و دین آکنده
- شمارهٔ ۱۵۷ — داد دلم ای خیال هر شب تو بده
- شمارهٔ ۱۵۸ — جانا تو به وصل خویش تعریفم ده
- شمارهٔ ۱۵۹ — ای نیست شده در غم تو هست همه
- شمارهٔ ۱۵۴ — ای نقش تو از دیده به دل جان بسته
- شمارهٔ ۱۶۱ — هر لحظه مرا به کام دشمن تو کنی
- شمارهٔ ۱۶۰ — بر دست من ای شوخ می روشن نه
- شمارهٔ ۱۵۵ — ای شاه تو شیر می فکندی ره ره
- شمارهٔ ۱۶۵ — بر چهره من به نام خود زر داری
- شمارهٔ ۱۶۶ — شاها ملکی که دیر پاید داری
- شمارهٔ ۱۶۷ — زلفی ز برای عقل سوزی داری
- شمارهٔ ۱۶۹ — از زخم خود و درد من ای رشک پری
- شمارهٔ ۱۶۸ — دردا که من از زمانه خوردم تیری
- شمارهٔ ۱۶۳ — ای نرگس تر جهان معطر کردی
- شمارهٔ ۱۶۲ — ای جان جهانیان برای تو فدی
- شمارهٔ ۱۶۴ — شاها چو نشاط بزم خرم گیری