سید حسن غزنوی
زاده ۵۳۵ – درگذشته ۵۶۵ هجری قمری، غزنه
زندگی‌نامهٔ سید حسن غزنوی
حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین سنایی بود. غزنوی در سال ۵۶۵ ه.ق به علت ابتلای ناگهانی به بیماری در روستای آزادوار درگذشت و آرامگاهش در همان‌جاست.
آثار سید حسن غزنوی
شعرهای سید حسن غزنوی
- شمارهٔ ۹۸ — مهمان من آمده است جانان امروز
- شمارهٔ ۱۰۰ — از درد دل پر غمم ای ماه به ترس
- شمارهٔ ۹۹ — گر صبر نِه‌ای، ای دل پر خون بگریز
- شمارهٔ ۱۰۳ — ای دوست مطیع دشمن هجران باش
- شمارهٔ ۱۰۲ — ای دولت حسن تو شده یکصد باش؟
- شمارهٔ ۱۰۱ — سبحان الله در آن جوانی و هوس
- شمارهٔ ۱۰۵ — دشمن که فتاده است بوصلت هوسش
- شمارهٔ ۱۰۴ — ای شاه جهان را که خطر نیست ببخش
- شمارهٔ ۱۱۰ — هر دم جنگ است با من مسکینش
- شمارهٔ ۱۱۱ — ای زلف تر از سوسن و گل مفروش
- شمارهٔ ۱۱۲ — از خاک درت ساخته ام مفرش خویش
- شمارهٔ ۱۱۳ — گه بر رخ آن مهرگیا بازم عشق
- شمارهٔ ۱۰۹ — آیینه بیار است خط چون زنگش
- شمارهٔ ۱۰۶ — شاهنشه را که بخت بادا وطنش
- شمارهٔ ۱۰۸ — ای دل قدح بلاش چون نوش بکش
- شمارهٔ ۱۰۷ — ای دل به دل آنچه می کند یار بکش
- شمارهٔ ۱۱۴ — خواهی که چو بلبل نهدت گفت محل
- شمارهٔ ۱۱۵ — زین یک دو سه پیمانه میازار ای دل
- شمارهٔ ۱۱۶ — چشم از نظری هلاک تو جست ای دل
- شمارهٔ ۱۱۸ — ای طایفه را چو خویشتن دانستم
- شمارهٔ ۱۱۹ — ای چرخ فلک قد بخم از زلف توام
- شمارهٔ ۱۱۷ — از علم و عمل چشم و چراغی دارم
- شمارهٔ ۱۲۰ — تا از تف سینه قبله زردشتیم
- شمارهٔ ۱۲۱ — در خدمت کس گر نکنم پشت به خم