سید حسن غزنوی

زندگی‌نامهٔ سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین سنایی بود. غزنوی در سال ۵۶۵ ه‍.ق به علت ابتلای ناگهانی به بیماری در روستای آزادوار درگذشت و آرامگاهش در همان‌جاست.

آثار سید حسن غزنوی

• سید حسن غزنوی
  • دیوان اشعار

شعرهای سید حسن غزنوی

• شمارهٔ ۱۷۳ — تا چند زجان مستمند اندیشی
• شمارهٔ ۱۷۵ — جانم ز تو از واقعه تو حالی
• شمارهٔ ۱۷۶ — گر تو به خلاف دولت سلطانی
• شمارهٔ ۱۷۷ — زان جان که نداشت هیچ سودم تو بهی
• شمارهٔ ۱۷۴ — خواهم که همه کار برایت کنمی
• شمارهٔ ۱۷۲ — ای سایه ایزدی چو خورشید بزی
• شمارهٔ ۱۷۰ — گفتم ببر من از تو ای مینائی
• شمارهٔ ۱۷۱ — گفتم که چوشب روی بکس ننمائی
• شمارهٔ ۱۸۲ — شاها کرم تو راز کان بگشاده ست
• شمارهٔ ۱۸۳ — جز عشق تو سرمایه دین داری نیست
• شمارهٔ ۱۸۴ — این دوست‌وَشان که دشمن جان منند
• شمارهٔ ۱۸۵ — دل در زر و سیم و دولت و بخت مبند
• شمارهٔ ۱۷۹ — هر بوی که از مشک و قرنقل شنوی
• شمارهٔ ۱۸۱ — تا شربت عاشقی چشیدم ز غمت
• شمارهٔ ۱۸۰ — شاها اگر از بخت نشانی است توئی
• شمارهٔ ۱۷۸ — با دل گفتم که ای دل اسرار مگوی
• شمارهٔ ۱۸۸ — حاشا که دلم کم تو گیرد هرگز
• شمارهٔ ۱۹۱ — من کز نم دیده آسیا گردانم
• شمارهٔ ۱۸۹ — ای باغ رخت گریز گاه نظرم
• شمارهٔ ۱۹۲ — یک چند نهان سوی دل آرام شدیم
• شمارهٔ ۱۹۰ — گفتم مگر آتش جوانی ببرم
• شمارهٔ ۱۹۳ — آن رفت که کردمی نگه سوی تو من
• شمارهٔ ۱۸۶ — دردت ز دلم بدر نمی داند شد
• شمارهٔ ۱۸۷ — کس را بر تو ز ناز تمکین نبود