سید حسن غزنوی
زاده ۵۳۵ – درگذشته ۵۶۵ هجری قمری، غزنه
زندگی‌نامهٔ سید حسن غزنوی
حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین سنایی بود. غزنوی در سال ۵۶۵ ه.ق به علت ابتلای ناگهانی به بیماری در روستای آزادوار درگذشت و آرامگاهش در همان‌جاست.
آثار سید حسن غزنوی
شعرهای سید حسن غزنوی
- شمارهٔ ۷۴ — دل در بر من به درد خشنود نبود
- شمارهٔ ۷۵ — افسوس که بخت دل فروزیت نبود
- شمارهٔ ۷۷ — مه باتو تا درون پیرانه رود؟
- شمارهٔ ۷۶ — همراهی عشق هر هوس را مدود
- شمارهٔ ۷۸ — یک روز مرا کار به سامان نرود
- شمارهٔ ۷۹ — حالی باری بر آتشم تا چه شود
- شمارهٔ ۸۰ — چون باد اگر زخاک سنگم بشود
- شمارهٔ ۸۱ — خشنود ز بهرام روان محمود
- شمارهٔ ۸۳ — در شیوه عشق صبر و زر می باید
- شمارهٔ ۸۴ — در ده قدح درد که در می باید
- شمارهٔ ۸۷ — هر لحظه کنی دلا یکی درد شکار
- شمارهٔ ۸۶ — در عشق نماند دیده را جای امید
- شمارهٔ ۸۵ — آتش زده در هجر تو گرمی باید
- شمارهٔ ۸۸ — ای رنگ رخت جامه جادوی بهار
- شمارهٔ ۸۲ — آن سبزه که از گلت برون می آید
- شمارهٔ ۸۹ — خط تو کشیده زهره را نیل ای یار
- شمارهٔ ۹۳ — هر روز ترا یک بدآموز دگر
- شمارهٔ ۹۴ — در مجلس خسرو همایون اختر
- شمارهٔ ۹۵ — غم گنج نهاده ای چه خواهم دیگر
- شمارهٔ ۹۶ — پیش لب خود یاد شکر هیچ مگیر
- شمارهٔ ۹۷ — هر سنگی را که آفتاب از تک و تاز
- شمارهٔ ۹۰ — جانا تن نالان که نماندست ببر
- شمارهٔ ۹۱ — دوش آن بت زرین کمر سیمین بر
- شمارهٔ ۹۲ — شبهای وصال ما کجا شد آخر