اسرار خودی — اقبال لاهوری
فهرست شعرها
- بخش ۱ - اسرار خودی — دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر
- بخش ۶ - در بیان اینکه خودی از سؤال ضعیف میگردد — ای فراهم کرده از شیران خراج
- بخش ۷ - در بیان اینکه چون خودی از عشق و محبت محکم میگردد ، قوای ظاهره و مخفیه نظام عالم را مسخر می سازد — از محبت چون خودی محکم شود
- بخش ۳ - در بیان اینکه اصل نظام عالم از خودی است و تسلسل حیات تعینات وجود بر استحکام خودی انحصاردارد — پیکر هستی ز آثار خودی است
- بخش ۵ - در بیان اینکه خودی از عشق و محبت استحکام می پذیرد — نقطهٔ نوری که نام او خودی است
- بخش ۴ - دربیان اینکه حیات خودی از تخلیق و تولید مقاصد است — زندگانی را بقا از مدعا ست
- بخش ۲ - تمهید — نیست در خشک و تر بیشهٔ من کوتاهی
- بخش ۸ - حکایت درین معنی که مسئلهٔ نفی خودی از مخترعات اقوام مغلوبهٔ بنی نوع انسان است که به این طریق مخفی اخلاق اقوام غالبه را ضعیف میسازند — آن شنیدستی که در عهد قدیم
- بخش ۹ - در معنی اینکه افلاطون یونانی که تصوف و ادبیات اقوام اسلامیه از افکار او اثر عظیم پذیرفته بر مسلک گوسفندی رفته است و از تخیلات او احتراز واجب است — راهب دیرینه افلاطون حکیم
- بخش ۱۳ - حکایت نوجوانی از مرو که پیش حضرت سید مخدوم علی هجویری رحمة الله علیه آمده از ستم اعدا فریاد کرد — سید هجویر مخدوم امم
- بخش ۱۴ - حکایت طایری که از تشنگی بیتاب بود — طایری از تشنگی بیتاب بود
- بخش ۱۵ - حکایت الماس و زغال — از حقیقت باز بگشایم دری
- بخش ۱۲ - در شرح اسرار اسمای علی مرتضی — مسلم اول شه مردان علی
- بخش ۱۰ - در حقیقت شعر و اصلاح ادبیات اسلامیه — گرم خون انسان ز داغ آرزو
- بخش ۱۶ - حکایت شیخ و برهمن و مکالمه گنگ و هماله در معنی اینکه تسلسل حیات ملیه از محکم گرفتن روایات مخصوصه ملیه می باشد — در بنارس برهمندی محترم
- بخش ۱۱ - در بیان اینکه تربیت خودی را سه مراحل است مرحلهٔ اول را اطاعت و مرحلهٔ دوم را ضبط نفس، و مرحله سوم را نیابت الهی نامیده اند: «مرحلهٔ اول اطاعت» — خدمت و محنت شعار اشتر است
- بخش ۱۷ - در بیان اینکه مقصد حیات مسلم ، اعلای کلمة الله است و جهاد ، اگر محرک آن جوع الارض باشد در مذهب اسلام حرام است — قلب را از صبغة الله رنگ ده
- بخش ۱۹ - الوقت سیف — سبز بادا خاک پاک شافعی
- بخش ۲۰ - دعا — ای چو جان اندر وجود عالمی
- بخش ۱۸ - اندرز میر نجات نقشبند المعروف به بابای صحرائی که برای مسلمانان هندوستان رقم فرموده است — ای که مثل گل ز گل بالیده‌ای