محتشم کاشانی
زندگی‌نامهٔ محتشم کاشانی
کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
آثار محتشم کاشانی
شعرهای محتشم کاشانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ - ایضا فی مدح مختارالدوله میرزا شاه ولی — سدهٔ آصفیش بود سلیمان به سجود
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ - وله ایضا قصیده — بر آصف سخی دل به اذل بود سه عید
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ - فی مدح محمدخان ترکمان فی حالة نزوله به کاشان — دوش ز ره قاصدی خرم و خندان رسید
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ - ایضا فی مدح شاهزاده مظفرلوا سلطان حمزه میرزا گفته — ز پرگار فلک نقشی به روی کار می‌آید
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸ - در مدح بلقیس زمان بریخان خانم صبیهٔ شاه طهماسب صفوی — دی قاصدی به کلبهٔ این ناتوان رسید
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ - تجدید مطلع — شبی به دایتش از روزگار هجر به تر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ - قصیدهٔ در مدح مرتضی نظام شاه بحری — زهی محیط شکوه تو را فلک معبر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳ - قصیدهٔ در مدح نظام‌شاه پادشاه دکن — چون شاه نطق دست به تیغ زبان کند
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲ - قصیده — سهی بالای بزم آرای مه سیمای مهرآسا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳ - وله ایضا — رفتی به حرب باد رفیقت درین سفر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۵ - تجدید مطلع — ای به فر ذات بی‌همتا دو عالم را مقر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴ - ایضا فی مدح — وقت کم بختی که مرغ دولتم می‌ریخت پر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱ - در ستایش جلال‌الدین محمد اکبر پادشاه فرماید — چو از جوزا برون تازد تکاور خسرو خاور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۷ - در مدح شاهزاده پریخان خانم بنت شاه طهماسب صفوی — دارم از گلشن ایام درین فصل بهار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۸ - این قصیدهٔ را به جهت محمد نامی گفته — به ساحل خواهد افتادن دگر بار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۶ - ایضا در مدح شاهزاده پریخان خانم فرماید — گشت در مهد گران جنبش دهر آخر کار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۰ - وله ایضا فی مدح بنت شاه دین پناه شاه طهماسب انارالله برهانه — بر دوش حاملان فلک باد پایدار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۹ - ایضا من نتایج طبعه فی مدح سلطان الافهم محمد امین سلطان ترکمان — بیماریی به پای حضورم شکسته خار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۲ - وله ایضا من لطف انفاسه فی مدح اعتمادالدوله میرزا سلمان جابری — در وثاق خاص خود گرد یساق افشاند باز
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۵ - قصیدهٔ در مدح یوسف عادل شاه فرماید — اقبال بین که از پی طی ره وصال
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۴ - فی مدح خلاصه الوزراء میرزا عبدالله جابری — همایون باد شغل آصفی بر آصف عادل
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۶ - وله فی مدیح سلطان خلیل ولد شمخال سلطان — داد کوشش اندر عزت مور ذلیل
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۱ - در مدح فرهاد بیک غلام حاکم دارالسلطنه اصفهان — در نسبت است خسرو شاهان نامدار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۳ - در مدح و منقبت حضرت امیرالمؤمنین علی‌ابن ابی‌طالب علیه‌السلام — باز نوبت زن دی بر افق کاخ فلک