محتشم کاشانی
زندگی‌نامهٔ محتشم کاشانی
کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
آثار محتشم کاشانی
شعرهای محتشم کاشانی
- شمارهٔ ۵۵۸ — اگر آگه ز اخلاص من آزرده دل گردی
- شمارهٔ ۵۵۲ — ای گل خودرو چه بد کردم که خوارم ساختی
- شمارهٔ ۵۵۵ — مرا به دست غم خود گذاشتی رفتی
- شمارهٔ ۵۵۹ — بر در درج قفل زدم یک چندی
- شمارهٔ ۵۵۴ — کاش یارم از ستم دایم مکدر داشتی
- شمارهٔ ۵۵۳ — اگر مقدار عشق پاک را دلدار دانستی
- شمارهٔ ۵۵۷ — بریدی از من آن پیوند با بدخواه هم کردی
- شمارهٔ ۵۵۶ — به رقیب سفری وعدهٔ رفتن دادی
- شمارهٔ ۵۶۱ — زد به درونم آتش تنگ قبا سواری
- شمارهٔ ۵۶۳ — این طلعت و رخسار که دارد که تو داری
- شمارهٔ ۵۶۵ — باز ای دل شورانگیز رو سوی کسی داری
- شمارهٔ ۵۶۴ — سرلشگر حسن است نگاهی که تو داری
- شمارهٔ ۵۶۲ — دلا زان گل بریدی خاطرت آسود پنداری
- شمارهٔ ۵۶۶ — باز بر من نظر افکنده شکار اندازی
- شمارهٔ ۵۶۷ — چه باشد گر سنان غمزه را زین تیزتر سازی
- شمارهٔ ۵۶۰ — چو می‌نماید، که هست با من، جفا و جورت، ز روی یاری
- شمارهٔ ۵۶۸ — به جرم این که گفتم سوز خود با عالم‌افروزی
- شمارهٔ ۵۷۱ — توسن حسن کرده زین طفل غیور سرکشی
- شمارهٔ ۵۷۰ — دل را اگر ز صبر به جان آورد کسی
- شمارهٔ ۵۷۲ — شوق مِی گرداندم بر گرد شمع سرکشی
- شمارهٔ ۵۷۴ — آن که هرگز نزد از شرم در معشوقی
- شمارهٔ ۵۶۹ — از بهر حسرت دادنم هر لحظه منشین با کسی
- شمارهٔ ۵۷۵ — بر روی یار اغیار را چشمی به آن آلودگی
- شمارهٔ ۵۷۳ — نکشد ناز مسیح آن که تو جانش باشی