محتشم کاشانی
زندگی‌نامهٔ محتشم کاشانی
کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
آثار محتشم کاشانی
شعرهای محتشم کاشانی
- رباعی شمارهٔ ۷۵ — لی شیر فلک اسیر صیادی تو
- رباعی شمارهٔ ۷۷ — آن شوخ که چشم مردمی دارم ازو
- رباعی شمارهٔ ۷۶ — این کوثر فیض بخش کز خجلت او
- رباعی شمارهٔ ۷۸ — ای خامه ورق چون به مداد آرائی
- رباعی شمارهٔ ۷۹ — در راه دگر اگرچه چست آمده‌ای
- رباعی شمارهٔ ۸۰ — با آن که به مهر آزمونم کردی
- رباعی شمارهٔ ۸۱ — از الفت درد اگرچه کلفت داری
- رباعی شمارهٔ ۷۴ — هرچند که بهر پاس جمیعت تو
- رباعی شمارهٔ ۸۲ — این حوض که در دیده هر نکته رسی
- رباعی شمارهٔ ۸۴ — هر نجم که بر فلک رود ز آیت وی
- رباعی شمارهٔ ۸۳ — عید آمد و بانگ نوبت سلطانی
- رباعی شمارهٔ ۸۵ — ای شمع سرا پردهٔ شاهنشاهی