محتشم کاشانی
زندگی‌نامهٔ محتشم کاشانی
کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
آثار محتشم کاشانی
شعرهای محتشم کاشانی
- شمارهٔ ۵۷۷ — از باده عیشم بود مستانه به کف جامی
- شمارهٔ ۵۷۸ — رفتی و رفت بی‌رخت از دیده روشنی
- شمارهٔ ۵۷۹ — دم بسمل شدن در قبله باید روی قربانی
- شمارهٔ ۵۸۱ — به زبان غمزه رانی چو روم به عشوه خوانی
- شمارهٔ ۵۷۶ — ساربان بر ناقه می‌بندد به سرعت محملی
- شمارهٔ ۵۸۳ — اقبال ظفر پیوند در کار جهانبانی
- شمارهٔ ۵۸۰ — ز اشک سرخ برای نزول جانانی
- شمارهٔ ۵۸۲ — گذری به ناز و گوئی ز چه باز دلگرانی
- شمارهٔ ۵۸۷ — محتشم چون عمر صرف خدمت وی می‌کنی
- شمارهٔ ۵۹۱ — من و ملکی و خریداری مژگان سیهی
- شمارهٔ ۵۸۵ — چنان مکن که مرا هم نفس به آه کنی
- شمارهٔ ۵۸۶ — ساقیا چون جام جمشیدی پر از می می‌کنی
- شمارهٔ ۵۸۴ — رو ای صبا بر آن سرو دلستان که تو دانی
- شمارهٔ ۵۸۹ — این است که خوار و زارم از وی
- شمارهٔ ۵۸۸ — نگشتی یار من تا طور یاری‌های من بینی
- شمارهٔ ۵۹۰ — دیده‌ام مست و سرانداز و غزلخوان برهی
- شمارهٔ ۵۹۳ — دارم سری پر از شور از طفل کج کلاهی
- شمارهٔ ۵۹۷ — نیست پیوند گسل مرغ دل شیدائی
- شمارهٔ ۵۹۵ — به جائی امن آرامیده مرغی داشت ماوایی
- شمارهٔ ۵۹۶ — در سیر چمن دیدم سرو چمن آرائی
- شمارهٔ ۵۹۸ — صورت به این لطافت سیرت به این نکوئی
- شمارهٔ ۵۹۹ — دل خود رای مرا برده گل خودروئی
- شمارهٔ ۵۹۲ — ای رشگ بتان به کج کلاهی
- شمارهٔ ۵۹۴ — مرا حرص نگه هردم به رغبت می‌برد جائی