محتشم کاشانی
زندگی‌نامهٔ محتشم کاشانی
کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
آثار محتشم کاشانی
شعرهای محتشم کاشانی
- رباعی شمارهٔ ۲۶ — آزار تو دور از تن زیبای تو باد
- رباعی شمارهٔ ۲۸ — در عهد تو کامرانی خواهم کرد
- رباعی شمارهٔ ۲۹ — یاری که به نیش غم دلی ریش نکرد
- رباعی شمارهٔ ۲۷ — بی‌تحفه نبرد اگرچه زین خسته نهاد
- رباعی شمارهٔ ۳۱ — این آب که شعلهٔ‌وش ز جا می‌خیزد
- رباعی شمارهٔ ۳۰ — خواهمچو جزا طرح عقاب اندازد
- رباعی شمارهٔ ۳۳ — گاه از همه وجه طامعم می‌دانند
- رباعی شمارهٔ ۳۲ — آن دست که نخل قد آدم ریزد
- رباعی شمارهٔ ۳۶ — عفوی که ز اندازه بدر خواهد بود
- رباعی شمارهٔ ۳۸ — آن ابر عطا که حاتمش کرده سجود
- رباعی شمارهٔ ۳۷ — این بنده که ملک نظم پیوستش بود
- رباعی شمارهٔ ۴۱ — در بزم حکیمان ز می شورانگیز
- رباعی شمارهٔ ۴۰ — چادر شب بستر خود ای طرفه‌نگار
- رباعی شمارهٔ ۳۹ — چون داد قضا صیقل مرآت وجود
- رباعی شمارهٔ ۳۵ — آن خسرو فرهاد لقب کز ره جود
- رباعی شمارهٔ ۳۴ — ای بی تو چو هم دم به من خسته نموده
- رباعی شمارهٔ ۴۹ — در تکیه‌گه واسع این بزم جلیل
- رباعی شمارهٔ ۴۲ — آن طبع که چون آینهٔ پاکست زغش
- رباعی شمارهٔ ۴۳ — سلاخ که ساختی به پردانی خویش
- رباعی شمارهٔ ۴۶ — ای صید سگ شیر شکار تو پلنگ
- رباعی شمارهٔ ۴۵ — ای جلوه‌ات از قامت چابک نازک
- رباعی شمارهٔ ۴۴ — آن ماه که در خوبی او نیست خلاف
- رباعی شمارهٔ ۴۷ — ای کوی تو قبله‌گاه ارباب قبول
- رباعی شمارهٔ ۴۸ — می‌کرد چو سکه حی صاحب تنزیل