محتشم کاشانی
زندگی‌نامهٔ محتشم کاشانی
کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
آثار محتشم کاشانی
شعرهای محتشم کاشانی
- رباعی شمارهٔ ۲ — ای کرده قدوم تو سرافراز مرا
- رباعی شمارهٔ ۴ — گفتند ز حادثات این دیر خراب
- رباعی شمارهٔ ۳ — ای نورده آیینهٔ احساس مرا
- رباعی شمارهٔ ۵ — بنیاد دو بینی چو شد از عشق خراب
- رباعی شمارهٔ ۸ — ای قصر بلند آسمان پیش تو پست
- رباعی شمارهٔ ۷ — روزی که دلم خیال ابروی تو بست
- رباعی شمارهٔ ۶ — آن شوخ که تکیه‌گاه او چشم ترست
- رباعی شمارهٔ ۹ — آصف که مهین سواد اقلیم بقاست
- رباعی شمارهٔ ۱۲ — خانی که سپهرش به سجود آمده است
- رباعی شمارهٔ ۱۱ — این آب که خضر ازو بقا خواسته است
- رباعی شمارهٔ ۱۰ — طراح که طرح این بنا ریخته است
- رباعی شمارهٔ ۱۳ — آن طره چو دارم من بدنام ز دست
- رباعی شمارهٔ ۱۴ — این عید حضور خان چو ملک افروزست
- رباعی شمارهٔ ۱۶ — اسلام که صید اهل ایمان فن اوست
- رباعی شمارهٔ ۱۵ — سلاخ که آدمی کشی شیوهٔ اوست
- رباعی شمارهٔ ۱۷ — این حوض که دل هلاک نظارهٔ اوست
- رباعی شمارهٔ ۲۰ — سلطان جهان که ماه تا ماهی ازوست
- رباعی شمارهٔ ۱۹ — آن فتنه که در سربلند افسرتوست
- رباعی شمارهٔ ۲۲ — ای گشته وثاق کمترین مولایت
- رباعی شمارهٔ ۲۴ — فرهاد ز کوه کندن بی‌بنیاد
- رباعی شمارهٔ ۲۳ — خسرومنشی که دور خواندش فرهاد
- رباعی شمارهٔ ۲۱ — چیزی که به گل داده خدا زیبائیست
- رباعی شمارهٔ ۲۵ — خورشید سپهر سر بلندی بهزاد
- رباعی شمارهٔ ۱۸ — گردون که به امر کن فکان چاکرتست