عمادالدین نسیمی
زاده ۷۴۷ – درگذشته ۸۰۷ هجری قمری، بغداد
زندگی‌نامهٔ نسیمی
سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی به ترکی و دیگری به فارسی، به نظم درآورد و قصایدی عربی نیز سروده است.
آثار نسیمی
شعرهای نسیمی
- شمارهٔ ۱۶ — بر بساط عشق این شطرنج ذات
- شمارهٔ ۱۲ — سر زلفش دو عالم را به یک جو برنمی‌آرد
- شمارهٔ ۱۴ — خدا را، مصطفی را، مرتضی را
- شمارهٔ ۱۸ — گر مرا پیش سگانش نیست عزت، دور نیست
- شمارهٔ ۱۵ — هرکه باید فیض از «من عنده علم الکتاب »
- شمارهٔ ۱۱ — ذات آمد اب اسما، اسم آمد ام فعل
- شمارهٔ ۱۷ — ای «سقاهم ربهم » نام لبت
- شمارهٔ ۱۳ — گرچه شیطان الرجیم از راه انصافم ببرد
- شمارهٔ ۲۲ — آفتاب مشرق از مغرب زمین
- شمارهٔ ۱۹ — از نسیمت نفخه عیسی دمی است
- شمارهٔ ۲۵ — من آن مردم که پیش از مرگ مردم
- شمارهٔ ۲۳ — ای نسیم سحری! غالیه‌بار آمده‌ای
- شمارهٔ ۲۱ — ای جهان عشق بی رویت حرام
- شمارهٔ ۲۶ — آن کتابی که پر ز اسرار است
- شمارهٔ ۲۴ — چه مرغ است آن که دارد بیست و یک حرف
- شمارهٔ ۲۰ — پرده از رخسار خود بردار باز