عمادالدین نسیمی

زندگی‌نامهٔ نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی به ترکی و دیگری به فارسی، به نظم درآورد و قصایدی عربی نیز سروده است.

آثار نسیمی

• نسیمی
  • دیوان اشعار فارسی

شعرهای نسیمی

• شمارهٔ ۳۴ — ای عشق تو کرده کشف اسرار وجود
• شمارهٔ ۳۹ — (تا) آتش فقر بر تو داغی ننهد
• شمارهٔ ۳۷ — تا باب دلم به نقطه بی بگشود
• شمارهٔ ۳۲ — ای ذات تو سر دفتر اسرار وجود
• شمارهٔ ۳۸ — رفتم به کنشت گبر و ترسا و یهود
• شمارهٔ ۳۶ - بالبداهه هنگام زردی چهره‌اش بر اثر کندن پوست وی — آن دم که اجل برابر مرد شود
• شمارهٔ ۳۳ — ای عشق تو سر دفتر اسرار وجود
• شمارهٔ ۳۵ — از خاک و ز آب آدم و بود و وجود
• شمارهٔ ۴۱ — ای خلق جهان به جملگی بشتابید
• شمارهٔ ۴۳ — آن سی و دو خط وجه آدم چو ندید
• شمارهٔ ۴۵ — بی درد دلی کسی به درمان نرسید
• شمارهٔ ۴۶ — این کاسه چو کوزه نبات است نگر
• شمارهٔ ۴۴ — خیاط ازل چو جامه جان ببرید
• شمارهٔ ۴۲ — ای فاتحه روی تو قرآن مجید
• شمارهٔ ۴۷ — استاد در این کاسه چو بنمود هنر
• شمارهٔ ۴۰ — گر حرف به تو جمال خود بنماید
• شمارهٔ ۵۱ — ذاتی که عبارت است از سی و دو حرف
• شمارهٔ ۵۴ — از خال و خط تو، ای بت بی خط و خال
• شمارهٔ ۵۳ — ای روی تو هفت مصحف صانع پاک
• شمارهٔ ۵۲ — خواهی که بیابی از همه چیز وقوف
• شمارهٔ ۴۸ — خورشید سمای معرفت کرد ظهور
• شمارهٔ ۵۰ — ای مانده تو بر کنار جویای وسط
• شمارهٔ ۴۹ — نقاش ازل چو نقش بندی آغاز
• شمارهٔ ۵۵ — چون غنچه گل خنده زنانی، ای دل