مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰۰ — عمری به هوس در تک و تاز آمد دل
- رباعی شمارهٔ ۱۰۹۷ — در عشق نوا جزو زند آنگه کل
- رباعی شمارهٔ ۱۰۹۸ — عشقی به کمال و دلربائی به جمال
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰۲ — مردا منشین جز که به پهلوی رجال
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰۱ — عندی جمل و من اشتیاق و فضول
- رباعی شمارهٔ ۱۰۹۹ — عشقی دارم پاکتر از آب زلال
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰۵ — هم شاهد دیده‌ای و هم شاهد دل
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰۴ — نومید مشو امید می‌دار ای دل
- رباعی شمارهٔ ۱۰۹۵ — الخمر و من‌الزق ینادیک تعال
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰۳ — ممکن ز تو چون نیست که بردارم دل
- رباعی شمارهٔ ۱۰۹۴ — حاشا که کند دل به دگر جا منزل
- رباعی شمارهٔ ۱۰۹۶ — در خاموشی چرا شوی کند و ملول
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰۷ — یا من هوب سیدی و اعلی و اجل
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰۹ — آمد شد خود به کوی تو می‌بینم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰۸ — آمد بت خوش‌عربدهٔ مِی‌کیشم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰۶ — کاچی سازی که روز برفست و وحل
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱۲ — آنکس که به آب دیده‌اش میجویم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱۳ — آن کس که ببست خواب ما را به ستم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱۰ — آن باده که بر جسم حرامست حرام
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱۵ — آن وقت آمد که ما به تو پردازیم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱۱ — آن خوش سخنان که ما بگفتیم به هم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱۶ — آنها که به پیش دلستان می‌کردم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱۴ — آنم که چو غمخوار شوم من شادم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱۷ — آواز تو بشنوم خوش آوازه شوم