مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۹۳۷ — گفتم چونی مها خوشی محزونی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۳۵ — گفتم صنما مگر که جانان منی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۳۸ — گفتم که دلا تو در بلا افتادی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۳۹ — گفتم که کدامست طریق هستی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۴۰ — گفتند که هست یار را شور وشری
- رباعی شمارهٔ ۱۹۳۶ — گفتم صنمی شدی که جان را وطنی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۴۱ — گفتی که تو دیوانه و مجنون خویی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۴۳ — گوئی که مگر به باغ رز رشته‌امی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۴۴ — کی پست شود آنکه بلندش تو کنی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۴۵ — کیوان گردی چو گرد مردان گردی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۴۲ — گوهر چه بود به بحر او جز سنگی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۳۴ — گفتم به طبیب دارویی فرمایی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۵۷ — من بادم و تو برگ نلرزی چکنی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۵۱ — مائیم در این زمان زمین پیمائی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۵۴ — مرغان ز قفس قفس ز مرغان خالی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۵۲ — مائیم و هوای روی شاهنشاهی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۴۷ — مادام که در راه هوا و هوسی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۵۵ — مست است خبر از تو و یا خود خبری
- رباعی شمارهٔ ۱۹۴۶ — لب بر لب هر بوسه ربائی بنهی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۵۳ — مردی که فلک رخنه کند از دردی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۴۸ — ما را ز هوای خویش دف زن کردی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۵۶ — من با تو چنین سوخته خرمن تا کی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۵۰ — ماه آمد پیش او که تو جان منی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۴۹ — مانندهٔ گل ز اصل خندان زادی