مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۸۶۲ — در زیر غزل‌ها و نفیر و زاری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۶۵ — در عشق تو خون دیده بارید بسی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۶۴ — در عشق تو خون دیده بارید بسی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۶۶ — در عشق موافقت بود چون جانی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۶۸ — درویشان را عار بود محتشمی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۷۲ — دلدار به زیر لب بخواند چیزی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۶۹ — در هر دو جهان دلبر و یارم تو بسی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۶۳ — در عالم حسن اینت سلطان که توی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۷۳ — دلدار مرا گفت ز هر دلداری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۷۰ — دستار نهاده‌ای به مطرب ندهی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۶۷ — در عشق هر آن که برگزیند چیزی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۷۱ — دل از می عشق مست می‌پنداری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۷۴ — دل گفت مرا بگو کرا می‌جوئی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۷۶ — دوش آمد آن خیال تو رهگذری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۷۹ — دی بلبلکی لطیفکی خوش گوئی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۷۵ — دل کیست همه کار و کیاییش توی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۷۷ — دوش از سر عاشقی و از مشتاقی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۷۸ — دوشینه مرا گذاشتی خوش خفتی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۸۴ — رفتم بر یار از سر سر دستی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۸۳ — دی مست بدی دلا و چست و سفری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۸۱ — دیروز فسون سرد برخواند کسی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۸۲ — دی عاقل و هشیار شدم در کاری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۸۵ — رفتم به طبیب گفتم ای بینائی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۸۰ — دی بود چنان دولت و جان افروزی