مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۸۹۲ — سرسبزتر از تو من ندیدم شجری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۹۵ — سوگند همی خورد پریر آن ساقی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۹۳ — سرسبزی باغ و گلشن و شمشادی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۹۱ — زاهد که نبرد هیچ سود ای ساقی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۸۸ — روزی به خرابات گذر می‌کردی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۹۴ — سرمستم و سرمستم و سرمست کسی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۹۶ — شادی شادی و ای حریفان شادی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۸۷ — رو ای غم و اندیشه خطا می‌گوئی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۸۶ — رقص آن نبود که هر زمان برخیزی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۹۷ — شب رفت و دلت نگشت سیر، ای ایچی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۸۹ — زان ماه چهارده که بود اشراقی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۹۰ — زاهد بودم ترانه‌گویم کردی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۰۸ — غم را دیدم گرفته جام دردی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۰۰ — صد روز دراز گر به هم پیوندی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۰۷ — عید آمد و هرکس قدری مقداری
- رباعی شمارهٔ ۱۹۰۹ — غمهای مرا همه بناغم داری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۹۸ — شمشیر اگر گردن جان ببریدی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۹۹ — شمعی است دل مراد افروختنی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۰۶ — عید آمد و عید بس مبارک عیدی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۰۱ — عاشق شوی ای دل و ز جان اندیشی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۰۴ — عشق آن نبود که هر زمان برخیزی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۰۲ — عالم سبز است و هر طرف بستانی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۰۳ — عاینت حمامة تحاکی حالی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۰۵ — عشقت صنما چه دلبریها کردی