مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۷۷۳ — سحری چو شاه خوبان به وثاق ما درآمد
- غزل شمارهٔ ۷۷۲ — صنما سپاه عشقت به حصار دل درآمد
- غزل شمارهٔ ۷۷۶ — عاشقان بر درت از اشک چو باران کارند
- غزل شمارهٔ ۷۷۴ — به میان دل خیال مه دلگشا درآمد
- غزل شمارهٔ ۷۷۸ — از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرود
- غزل شمارهٔ ۷۷۷ — ای خدایی که چو حاجات به تو برگیرند
- غزل شمارهٔ ۷۸۰ — بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد
- غزل شمارهٔ ۷۷۱ — هله عاشقان بکوشید، که چو جسم و جان نماند
- غزل شمارهٔ ۷۷۰ — همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد
- غزل شمارهٔ ۷۷۹ — همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد
- غزل شمارهٔ ۷۸۱ — در دلم چون غمت ای سرو روان برخیزد
- غزل شمارهٔ ۷۷۵ — هَله هُش دار که در شهرْ دو سه طَرّارند
- غزل شمارهٔ ۷۸۷ — آنچ روی تو کند نور رخ خور نکند
- غزل شمارهٔ ۷۸۴ — عید بگذشت و همه خلق سوی کار شدند
- غزل شمارهٔ ۷۸۸ — آه کان طوطی دل بی‌شکرستان چه کند
- غزل شمارهٔ ۷۸۳ — ای دریغا که حریفان همه سر بنهادند
- غزل شمارهٔ ۷۸۶ — آنک عکس رخ او راه ثریا بزند
- غزل شمارهٔ ۷۸۹ — از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرود
- غزل شمارهٔ ۷۹۳ — هست مستی که مرا جانب میخانه برد
- غزل شمارهٔ ۷۹۰ — واقف سرمد تا مدرسه عشق گشود
- غزل شمارهٔ ۷۹۲ — هله پیوسته سرت سبز و لبت خندان باد
- غزل شمارهٔ ۷۹۱ — این کبوتربچه هم عزم هوا کرد و پرید
- غزل شمارهٔ ۷۸۵ — ما نه زان محتشمانیم که ساغر گیرند
- غزل شمارهٔ ۷۸۲ — خبرت هست که در شهر شکر ارزان شد