مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۷۳۰ — اینک آن مرغان که ایشان بیضه‌ها زرین کنند
- غزل شمارهٔ ۷۳۲ — دی میان عاشقان ساقی و مطرب میر بود
- غزل شمارهٔ ۷۲۲ — ما مست شدیم و دل جدا شد
- غزل شمارهٔ ۷۲۳ — ساقی برخیز کان مه آمد
- غزل شمارهٔ ۷۲۴ — گر مایهٔ دهر جان فزا بود
- غزل شمارهٔ ۷۲۵ — کس با چو تو یار راز گوید
- غزل شمارهٔ ۷۲۶ — شب رفت حریفکان کجایید
- غزل شمارهٔ ۷۲۷ — از دلبر ما نشان کی دارد
- غزل شمارهٔ ۷۲۸ — دشمن خویشیم و یار آنک ما را می‌کُشد
- غزل شمارهٔ ۷۳۳ — ذره ذره آفتاب عشق دردی خوار باد
- غزل شمارهٔ ۷۳۱ — پیش از آن کاندر جهان باغ و می و انگور بود
- غزل شمارهٔ ۷۲۹ — اینک آن جویی که چرخ سبز را گردان کند
- غزل شمارهٔ ۷۴۴ — رو ترش کردی مگر دی باده‌ات گیرا نبود
- غزل شمارهٔ ۷۴۱ — پنج در چه فایده چون هجر را شش تو کند
- غزل شمارهٔ ۷۴۵ — آمدم تا رو نهم بر خاک پای یار خود
- غزل شمارهٔ ۷۳۷ — نام آن کس بَر که مرده از جمالش زنده شد
- غزل شمارهٔ ۷۳۶ — گر یکی شاخی شکستم من ز گلزاری چه شد
- غزل شمارهٔ ۷۴۰ — مشک و عنبر گر ز مشک زلف یارم بو کند
- غزل شمارهٔ ۷۳۵ — دوش آمد پیل ما را باز هندستان به یاد
- غزل شمارهٔ ۷۳۹ — قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند
- غزل شمارهٔ ۷۳۸ — مطربم سرمست شد انگشت بر رق می‌زند
- غزل شمارهٔ ۷۴۲ — عشق عاشق را ز غیرت نیک دشمن رو کند
- غزل شمارهٔ ۷۴۳ — آن زمانی را که چشم از چشم او مخمور بود
- غزل شمارهٔ ۷۳۴ — مطربا این پرده زن کز رهزنان فریاد و داد