مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۸۲۱ — خنده از لطفت حکایت می‌کند
- غزل شمارهٔ ۸۱۸ — ساقیان سرمست در کار آمدند
- غزل شمارهٔ ۸۲۶ — ای خدا از عاشقان خشنود باد
- غزل شمارهٔ ۸۲۳ — عمر بر اومید فردا می‌رود
- غزل شمارهٔ ۸۲۰ — هر چه آن خسرو کند شیرین کند
- غزل شمارهٔ ۸۲۹ — هر چه دلبر کرد ناخوش چون بود
- غزل شمارهٔ ۸۲۸ — هر که را اسرار عشق اظهار شد
- غزل شمارهٔ ۸۲۷ — نه فلک مر عاشقان را بنده باد
- غزل شمارهٔ ۸۲۵ — برنشین ای عزم و منشین ای امید
- غزل شمارهٔ ۸۲۴ — عاشقان پیدا و دلبر ناپدید
- غزل شمارهٔ ۸۲۲ — عشق اکنون مهربانی می‌کند
- غزل شمارهٔ ۸۱۹ — اندک اندک جمع مستان می‌رسند
- غزل شمارهٔ ۸۳۲ — شب شد و هنگام خلوتگاه شد
- غزل شمارهٔ ۸۳۰ — صاف جان‌ها سوی گردون می‌رود
- غزل شمارهٔ ۸۳۳ — مرگ ما هست عروسی ابد
- غزل شمارهٔ ۸۳۶ — گر نخسپی شبکی جان چه شود
- غزل شمارهٔ ۸۳۱ — هر زمان لطفت همی در پی رسد
- غزل شمارهٔ ۸۳۴ — از دل رفته نشان می‌آید
- غزل شمارهٔ ۸۳۷ — هر کجا بوی خدا می‌آید
- غزل شمارهٔ ۸۳۸ — گر نخسپی شبکی جان چه شود
- غزل شمارهٔ ۸۳۹ — خشمین بر آن کسی شو کز وی گزیر باشد
- غزل شمارهٔ ۸۳۵ — گل خندان که نخندد چه کند
- غزل شمارهٔ ۸۴۱ — باز آفتاب دولت بر آسمان برآمد
- غزل شمارهٔ ۸۴۰ — بعد از سماع گویی کان شورها کجا شد