مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۶۹۸ — آن کس که ز تو نشان ندارد
- غزل شمارهٔ ۶۹۹ — بیچاره کسی که می ندارد
- غزل شمارهٔ ۷۰۵ — ای کز تو همه جفا وفا شد
- غزل شمارهٔ ۷۰۲ — پرکندگی از نفاق خیزد
- غزل شمارهٔ ۷۰۱ — آن خواجه خوش لقا چه دارد
- غزل شمارهٔ ۷۰۰ — آن خواجه خوش لقا چه دارد
- غزل شمارهٔ ۷۰۴ — آن جا که چو تو نگار باشد
- غزل شمارهٔ ۷۰۶ — روزم به عیادت شب آمد
- غزل شمارهٔ ۷۰۸ — برخیز که ساقی اندر آمد
- غزل شمارهٔ ۷۰۷ — آن یوسف خوش عذار آمد
- غزل شمارهٔ ۷۰۳ — آن کس که ز جان خود نترسد
- غزل شمارهٔ ۷۰۹ — جان از سفر دراز آمد
- غزل شمارهٔ ۷۱۱ — امروز نگار ما نیامد
- غزل شمارهٔ ۷۲۰ — از بهر چه در غم و زحیرید
- غزل شمارهٔ ۷۱۶ — دیر آمده‌ای سفر مکن زود
- غزل شمارهٔ ۷۱۹ — ای اهل صبوح در چه کارید
- غزل شمارهٔ ۷۲۱ — هر سینه که سیمبر ندارد
- غزل شمارهٔ ۷۱۲ — خوش باش که هر که راز داند
- غزل شمارهٔ ۷۱۵ — اول نظر ار چه سرسری بود
- غزل شمارهٔ ۷۱۷ — آن کس که به بندگیت آید
- غزل شمارهٔ ۷۱۰ — آن شعله نور می‌خرامد
- غزل شمارهٔ ۷۱۳ — ساقی زان می که می‌چریدند
- غزل شمارهٔ ۷۱۸ — آخر گهر وفا ببارید
- غزل شمارهٔ ۷۱۴ — اول نظر ار چه سرسری بود