مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۷۹۵ — وقت آن شد که ز خورشید ضیایی برسد
- غزل شمارهٔ ۷۹۴ — هر کی از حلقه ما جای دگر بگریزد
- غزل شمارهٔ ۷۹۷ — ز اول روز که مخموری مستان باشد
- غزل شمارهٔ ۷۹۶ — وای آن دل که بدو از تو نشانی نرسد
- غزل شمارهٔ ۷۹۸ — ننگ عالم شدن از بهر تو ننگی نبود
- غزل شمارهٔ ۸۰۳ — بر سر کوی تو عقل از سر جان برخیزد
- غزل شمارهٔ ۸۰۰ — گر نخسبی ز تواضع شبکی جان چه شود
- غزل شمارهٔ ۸۰۱ — عشرتی هست در این گوشه غنیمت دارید
- غزل شمارهٔ ۸۰۲ — می‌رسد یوسف مصری همه اقرار دهید
- غزل شمارهٔ ۸۰۴ — صنما گر ز خط و خال تو فرمان آرند
- غزل شمارهٔ ۸۰۵ — یا رب این بوی که امروز به ما می‌آید
- غزل شمارهٔ ۷۹۹ — سفره کهنه کجا درخور نان تو بود
- غزل شمارهٔ ۸۰۸ — عید بگذشت و همه خلق سوی کار شدند
- غزل شمارهٔ ۸۱۳ — موشکی صندوق را سوراخ کرد
- غزل شمارهٔ ۸۰۷ — لحظه‌ای قصه کنان قصه تبریز کنید
- غزل شمارهٔ ۸۱۱ — آن شکرپاسخ، نباتم می‌دهد
- غزل شمارهٔ ۸۰۶ — یا رب این بوی خوش از روضه جان می‌آید
- غزل شمارهٔ ۸۱۲ — خنب‌های لایزالی جوش باد
- غزل شمارهٔ ۸۱۴ — بار دیگر یار ما هنباز کرد
- غزل شمارهٔ ۸۱۶ — خلق می‌جنبند مانا روز شد
- غزل شمارهٔ ۸۱۵ — شهر پر شد لولیان عقل دزد
- غزل شمارهٔ ۸۱۷ — چون مرا جمعی خریدار آمدند
- غزل شمارهٔ ۸۰۹ — طرفه گرمابه‌بانی کو ز خلوت برآید
- غزل شمارهٔ ۸۱۰ — باز شیری با شکر آمیختند