ادیب صابر
درگذشته ۵۴۶ هجری قمری، ترمذ
زندگی‌نامهٔ ادیب صابر
شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی در خوارزم ماند و اتسز را مدح گفت. اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود. ادیب صابر از آن آگاه شد و سنجر را مطلع کرد و نقشهٔ اتسز باطل گردید. به همین دلیل اتسز دستور داد او را در رود جیحون غرق کردند.
آثار ادیب صابر
شعرهای ادیب صابر
- شمارهٔ ۳۳ — چهره کآن ماه جبین می سازد
- شمارهٔ ۲۹ — باد سحر که سوی من آرد پیام او
- شمارهٔ ۳۰ — تا بشنیدم که ناتوانی
- شمارهٔ ۳۱ — پیری ز وجود من برون برد
- شمارهٔ ۳۴ — بی دوست مانده ام چو تو را دوست خوانده ام
- شمارهٔ ۳۲ — مرا هوای سحرگه پیام آورد
- شمارهٔ ۳۵ — ای روی تو چو خلد و لبانت چو سلسبیل
- شمارهٔ ۳۶ — ای زلف تو چون وعده وصلت به درازی
- شمارهٔ ۳۷ — ای طره های خوبان از نافه تو بویی
- شمارهٔ ۲ — دل در غم آن لعل شکر بار برفت
- شمارهٔ ۱ — دارم سر آنکه امشب آیم به برت
- شمارهٔ ۴ — در عشق تو سرفکنده همچون بیدم
- شمارهٔ ۵ — هر شب ز غم هجر تو رنجورترم
- شمارهٔ ۳ — چندان ز فراق در زیانم که مپرس
- شمارهٔ ۲ — آب عنب تو گیر که اهل طرب تویی
- شمارهٔ ۱ - مفردات — لطف خدای جمله کمالات خلق را
- شمارهٔ ۳ — نمود خون عدو برکشیده خنجر او
- شمارهٔ ۴ — تنگی گرفت بی تو دلم چون دهان تو
- شمارهٔ ۵ — مگر آسان شود به یاری بخت
- شمارهٔ ۹ — قهرت چو فرو بارد در معرکه سطوت
- شمارهٔ ۷ — نسیم گل چو به خلق تو نسبتی دارد
- شمارهٔ ۱۰ — ذوق عشقت کاشکی جانا نمی دیدی دلم
- شمارهٔ ۸ — خود را بزرگ می کنم اندر میان خلق
- شمارهٔ ۶ — مرغزاری کاندر آن باشد گذر یکسر تو را