انوری ابیوردی
زندگی‌نامهٔ انوری
اوحدالدین محمد ابن محمد (یا ابن اسحاق) شاعر و دانشمند ایرانی قرن ششم هجری است. وی از بسیاری از معلومات متداول زمان خود از قبیل منطق، موسیقی، ریاضی و نجوم بهره داشت. ابتدا مداح سلطان سنجر بود و پس از مرگ او و استیلای ترکان غز بر خراسان به ستایش امرا و سفرای بلاد مختلف مشغول شد، ولی در اواخر عمر زهد پیشه کرد و از ملازمت سلاطین کناره گرفت. در تاریخ وفات او بین مورخان اختلاف است ولی به احتمال قوی حدود سال ۵۸۳ هجری قمری در گذشته است.
آثار انوری
شعرهای انوری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۵ — بضیاء دولت و دین خواجهٔ جهان منصور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۱ - در مدح یکی دیگر از بزرگان — ای در هنر مقدم اعیان روزگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۸ — ای روزگار دولت تو روز روزگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۹ - در مدح خاقان اعظم پیروزشاه عادل — حبل متین ملک دو تا کرد روزگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۳ - در مدح صدر اجل ضیاء الدین منصور — رییس مشرق و مغرب ضیاء الدین منصور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۲ - در مدح دستور ناصرالدین طاهر — زهی دست وزارت از تو معمور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۴ - در مدح صاحب ناصرالملة والدین ابوالفتح طاهر — ای ز رای تو ملک و دین معمور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۰ - در مدح امیر اسفهسالار نصرةالدین تاج‌الملوک ابوالفوارس — ای در نبرد حیدر کرار روزگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۷ - در مدح امیر شمس‌الدین اغلبک — ای بهمت ورای چرخ اثیر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۶ - در مدح سلطان فیروز شاه — ای بهمت برتر از چرخ اثیر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۸ - در صفت جشن و مدح صاحب ناصرالدین طاهربن مظفر هنگام معاودت به نیشابور — ابشروا یا اهل نیشابور اذا جاء البشیر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۰ - در مدح ناصرالدین ابوالفتح طاهر — ای به نسبت با تو هرچه اندر ضمیر آمد حقیر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۹ - در مدح صدر معظم کمال‌الدین مسعود عارض — زهی ز بارگه ملک تو سفیر سفیر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۱ - در صفت معشوق و مدح امیر ضیاء الدین مودود احمد عصمی — بر من آمد خورشید نیکوان شبگیر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۲ - در مدح امیر فخرالدین محمد میر آب مرو — به فال نیک درآمد به شهر موکب میر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۳ - در مدح و تهنیت خدام صاحب ناصرالدین طاهربن المظفر هنگام باز آمدن از زمین غور به جانب هراة — موکب عالی دستور جهان آمد باز
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۵ - در مدح شمس‌الدین بهروز — ای بر اعدا و اولیا پیروز
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۴ - در عذر کم‌خدمتی ومدح امیر مودود احمد عصمی — زندگانی ولی نعمت من باد دراز
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۹ - در مدح صفوةالدین مریم خاتون — ای نهان گشته در بزرگی خویش
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۷ - در مدح ناصرالدین طاهربن مظفر — زهی دست تو بر سر آفرینش
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۸ - در مدح امام بزرگ شیخ قطب الدین ابوالمظفر العبادی — ای شادی جان آفرینش
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۰ - در مدح صاحب اوحدالدین اسحق — دوش سرمست آمدم به وثاق
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۶ - در مدح مجدالدین ابوالحسن عمرانی — چون مراد خویش را با ملک ری کردم قیاس
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۱ - در مناجات باری تعالی — مقدری نه به آلت به قدرت مطلق