ابوالقاسم فردوسی
زندگی‌نامهٔ فردوسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۲۹ ه.ق، ۳۱۹ ه.خ - درگذشتهٔ پیش از ۴۱۱ ه.ق، ۳۹۷ ه.خ در توس خراسان)، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.
آثار فردوسی
شعرهای فردوسی
- بخش ۱۵ — ز شاهیش بگذشت پنجاه سال
- بخش ۱۶ — ز شاپور زان‌گونه شد روزگار
- پادشاهی اردشیر نکوکار — چو بنشست بر گاه شاه اردشیر
- پادشاهی شاپور سوم — چو شاپور بنشست بر جای عم
- پادشاهی بهرام شاپور — خردمند و شایسته بهرامشاه
- بخش ۱ — چو شد پادشا بر جهان یزدگرد
- بخش ۲ — ز شاهیش بگذشت چون هفت سال
- بخش ۳ — چو بشنید زو این سخن یزدگرد
- بخش ۵ — دگر هفته با لشکری سرفراز
- بخش ۸ — وزان پس غم و شادی یزدگرد
- بخش ۱۰ — چو در دخمه شد شهریار جهان
- بخش ۴ — جز از گوی و میدان نبودیش کار
- بخش ۷ — چنان بد که یک روز در بزمگاه
- بخش ۹ — بدو گفت موبد که ای شهریار
- بخش ۱۱ — پس آگاهی آمد به بهرام گور
- بخش ۶ — پدر آرزو کرد بهرام را
- بخش ۱۷ — چو بهرام و خسرو به هامون شدند
- بخش ۱۵ — چنین گفت بهرام کای مهتران
- بخش ۱۲ — چو ایرانیان آگهی یافتند
- بخش ۱۴ — چنین گفت بهرام کای مهتران
- بخش ۱۳ — خود و شاه بهرام با رای‌زن
- بخش ۱۶ — گذشت آن شب و بامداد پگاه
- بخش ۱ — چو بر تخت بنشست بهرام گور
- بخش ۲ — دگر روز چون بردمید آفتاب