ابوالقاسم فردوسی
زندگی‌نامهٔ فردوسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۲۹ ه.ق، ۳۱۹ ه.خ - درگذشتهٔ پیش از ۴۱۱ ه.ق، ۳۹۷ ه.خ در توس خراسان)، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.
آثار فردوسی
شعرهای فردوسی
- بخش ۱۴ — چو خورشید شد زرد لشکر براند
- بخش ۱۶ — ز شهر کجاران برآمد نفیر
- بخش ۱۸ — به جهرم یکی مرد بد بدنژاد
- بخش ۱۳ — سپاهی ز اصطخر بی‌مر ببرد
- بخش ۱۵ — ببین این شگفتی که دهقان چه گفت
- بخش ۱۹ — پراندیشه بود آن شب از کرم شاه
- بخش ۲۰ — وزان جایگه شد سوی جنگ کرم
- بخش ۱۷ — چو آگه شد از هفتواد اردشیر
- بخش ۲۱ — چو آگاه شد زان سخن هفتواد
- بخش ۳ — به دل گفت موبد که بد روزگار
- بخش ۱ — به بغداد بنشست بر تخت عاج
- بخش ۶ — چو شاپور شد همچو سرو بلند
- بخش ۴ — چو هنگامه زادن آمد فراز
- بخش ۵ — بیامد به شبگیر دستور شاه
- بخش ۷ — کنون بشنو از دخت مهرک سخن
- بخش ۲ — بدانگه که شاه اردوان را بکشت
- بخش ۱۳ — الا ای خریدار مغز سخن
- بخش ۱۲ — چو بر تخت بنشست شاه اردشیر
- بخش ۸ — بسی برنیامد برین روزگار
- بخش ۱۰ — چو از روم وز چین وز ترک و هند
- بخش ۱۱ — به گفتار این نامدار اردشیر
- بخش ۹ — کنون از خردمندی اردشیر
- بخش ۱۴ — چو سال اندر آمد به هفتاد و هشت
- بخش ۱ — چو شاپور بنشست بر تخت داد