ابوالقاسم فردوسی
زندگی‌نامهٔ فردوسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۲۹ ه.ق، ۳۱۹ ه.خ - درگذشتهٔ پیش از ۴۱۱ ه.ق، ۳۹۷ ه.خ در توس خراسان)، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.
آثار فردوسی
شعرهای فردوسی
- بخش ۱۱ — دگر روز فرمود تا گیو و طوس
- بخش ۱۶ — برفتند و روی هوا تیره گشت
- بخش ۱۴ — چو بشنید این گفتهای درشت
- بخش ۱۰ — گرازان به درگاه شاه آمدند
- بخش ۱۵ — به آوردگه رفت نیزه بکفت
- بخش ۱۲ — چو خورشید گشت از جهان ناپدید
- بخش ۱۳ — چو افگند خور سوی بالا کمند
- بخش ۱۷ — چو خورشید تابان برآورد پر
- بخش ۱۹ — به گودرز گفت آن زمان پهلوان
- بخش ۲۱ — وزان جایگه شاه لشکر براند
- بخش ۱۸ — دگر باره اسپان ببستند سخت
- بخش ۲۰ — بفرمود رستم که تا پیشکار
- بخش ۱ — کنون ای سخن‌گوی بیدارمغز
- بخش ۲ — چنین گفت موبد که یک‌روز طوس
- بخش ۳ — بسی برنیامد برین روزگار
- بخش ۴ — بدین داستان نیز شب برگذشت
- بخش ۱۲ — چو از سروبن دور گشت آفتاب
- بخش ۶ — چو یک پاس بگذشت از تیره شب
- بخش ۵ — به مهر اندرون بود شاه جهان
- بخش ۸ — هیونی بیاراست کاووس شاه
- بخش ۱۰ — نگه کرد گرسیوز نامدار
- بخش ۷ — بیاورد گرسیوز آن خواسته
- بخش ۱۱ — دبیر پژوهنده را پیش خواند
- بخش ۹ — چو خورشید تابنده بنمود پشت