ابوالقاسم فردوسی
زندگی‌نامهٔ فردوسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۲۹ ه.ق، ۳۱۹ ه.خ - درگذشتهٔ پیش از ۴۱۱ ه.ق، ۳۹۷ ه.خ در توس خراسان)، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.
آثار فردوسی
شعرهای فردوسی
- بخش ۲۰ — چو از لشگر آگه شد افراسیاب
- بخش ۱۷ — چنان دید گودرز یک شب به خواب
- بخش ۱۶ — چو خورشید برزد سر از کوهسار
- بخش ۱۳ — شبی قیرگون، ماه پنهان‌شده
- بخش ۱۵ — چو لشکر بیامد ز دشت نبرد
- بخش ۱۸ — بسا رنج‌ها کز جهان دیده‌اند
- بخش ۱۴ — چو آگاهی آمد به کاووس شاه
- بخش ۱۹ — سواران گزین کرد پیران هزار
- بخش ۲۲ — چو آگاهی آمد به آزادگان
- بخش ۲۱ — چو با گیو کیخسرو آمد به زم
- بخش ۱ — به پالیز چون برکشد سرو شاخ
- بخش ۳ — بگشت اندرین نیز گردان سپهر
- بخش ۲ — چو خورشید تیغ از میان برکشید
- بخش ۳ — سپهبد بشد تیز و برگشت شاه
- بخش ۲ — چو خورشید بنمود بالای خویش
- بخش ۱ — جهانجوی چون شد سرافراز و گرد
- بخش ۷ — چو بهرام برگشت با طوس گفت
- بخش ۱۰ — تخوار سراینده گفت آن زمان
- بخش ۹ — چنین گفت پس پهلوان با زرسپ
- بخش ۵ — سواران رسیدند بر تیغ کوه
- بخش ۱۱ — فرود جوان را دژ آباد بود
- بخش ۸ — وزان پس چنین گفت با سرکشان
- بخش ۶ — چو ایرانیان از بر کوهسار
- بخش ۴ — پس آگاهی آمد بنزد فرود