ابوالقاسم فردوسی
زندگی‌نامهٔ فردوسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۲۹ ه.ق، ۳۱۹ ه.خ - درگذشتهٔ پیش از ۴۱۱ ه.ق، ۳۹۷ ه.خ در توس خراسان)، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.
آثار فردوسی
شعرهای فردوسی
- بخش ۱۴ — چو خورشید تابنده شد ناپدید
- بخش ۱۵ — چو خورشید تابنده بنمود چهر
- بخش ۱۳ — چنین گفت شاه جوان با تخوار
- بخش ۱۶ — سه روزش درنگ آمد اندر چرم
- بخش ۱۹ — گزین کرد زان لشکر نامدار
- بخش ۱۷ — ازان پس خبر شد بافراسیاب
- بخش ۱۸ — چو خورشید بر زد ز گردون درفش
- بخش ۱۲ — همی گفت و جوشن همی بست گرم
- بخش ۲۱ — فریبرز بنهاد بر سر کلاه
- بخش ۲۴ — چو خورشید تابنده بنمود پشت
- بخش ۲۰ — دبیر خردمند را پیش خواند
- بخش ۲۵ — چو برزد سر از کوه تابنده شید
- بخش ۲۲ — چو آمد سر ماه هنگام جنگ
- بخش ۲۳ — دوان رفت بهرام پیش پدر
- بخش ۱ — به نام خداوند خورشید و ماه
- بخش ۲ — چو لشکر بیامد به راه چرم
- بخش ۵ — بیاراست لشکر سپهدار طوس
- بخش ۸ — فرستاده نزدیک پیران رسید
- بخش ۱۰ — ازان پس چو آمد به‌خسرو خبر
- بخش ۹ — خود و گیو و گودرز و چندی سران
- بخش ۶ — ز ترکان یکی بود بازور نام
- بخش ۴ — به‌اسپ عقاب اندر آورد پای
- بخش ۳ — درم داد و روزی‌دهان را بخواند
- بخش ۷ — سپه برنشاند و بنه برنهاد