ابوالقاسم فردوسی
زندگی‌نامهٔ فردوسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۲۹ ه.ق، ۳۱۹ ه.خ - درگذشتهٔ پیش از ۴۱۱ ه.ق، ۳۹۷ ه.خ در توس خراسان)، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.
آثار فردوسی
شعرهای فردوسی
- بخش ۱۵ — چو رستم ز مازندران گشت باز
- بخش ۱۷ — چو کاووس در شهر ایران رسید
- بخش ۱۶ — چو آگاهی آمد به کاووس شاه
- بخش ۴ — یکی مرد بیدار جوینده راه
- بخش ۲ — ازان پس به کاووس گوینده گفت
- بخش ۵ — دگر روز لشکر بیاراستند
- بخش ۳ — غمی بد دل شاه هاماوران
- بخش ۱ — ازان پس چنین کرد کاووس رای
- بخش ۷ — بیامد سوی پارس کاووس کی
- بخش ۱۰ — چه گفت آن سراینده مرد دلیر
- بخش ۹ — همی کرد پوزش ز بهر گناه
- بخش ۱۲ — تهمتن برانگیخت رخش از شتاب
- بخش ۸ — چنان بد که ابلیس روزی پگاه
- بخش ۱۱ — چنین گفت پس گیو با پهلوان
- بخش ۶ — فرستاده شد نزد قیصر ز شاه
- بخش ۱ — اگر تندبادی براید ز کنج
- بخش ۲ — ز گفتار دهقان یکی داستان
- بخش ۳ — چو نزدیک شهر سمنگان رسید
- بخش ۴ — چو یک بهره از تیرهْ‌شب در گذشت
- بخش ۵ — چو نه ماه بگذشت بر دخت شاه
- بخش ۹ — یکی نامه فرمود پس شهریار
- بخش ۶ — خبر شد به نزدیک افراسیاب
- بخش ۸ — چو برگشت سهراب گژدهم پیر
- بخش ۷ — چو آگاه شد دختر گژدهم